شکسته و غمگین در گوشه ای نشسته بود،

بارالهی دارمی من زورقی در سینه جان

تنها در اتاق به قاب عکسی که پشت و رو به دیوار آویخته شده بود نگاه می کرد

از پی قطره ها، باریکه ها، جوی ها، نهرها، رودها و دریاها رفت،